هر روز یک کتاب امروز این کتاب

w.p

پديدآورنده: زینب اکبری سال نشر: 1390 تيراژ: 2000 قيمت پشت جلد (به ريال) : ۲۵۰۰۰ معرفی کتاب : اگر روزی اسرا برگشتند و من نبودم سلام مرا به آنها برسانید و بگویید:خمینی به فکرتان بود.  (سید روح الله موسوی خمینی(ره)) بین اسرا همه تیپ آدم پیدا می شد.دکتر، استاد دانشگاه، مهندس، روحانی و حتی سفیر که خودشان را سرباز، مدنی یا بسیجی معرفی کرده بودند. به برکت وجود همین ها بساط درس و بحث اسرا به راه بود. چون تجمع بیش از سه نفر ممنوع بود برای هر کس کلاس خصوصی می گذاشتند. او هم موظف بود تا جلسه بعد هر چه را یاد گرفته به اسرا آموزش دهد.

رای اولی

خیلی زوق زده بودم. من یک رای اولی بودم. از دیشب خواب درست و حسابی نرفته بودم. همه اش به این فکر کرده بودم که فردا به کی رای بدم. باید خیلی دقت می کردم. آخه اولین انتخابات زندگی ام بود. به بچه ها گفتم: «صندوق را می آورند دانشگاه یا باید بریم شهر رای بدیم. هنوز حرفم تمام نشده بود که صدای متصدی خوابگاه رو از توی سالن شنیدم. با تلفن صحبت می کرد. می گفت:«الان صندوق رای خوابگاه دخترا است و تا یک ساعت دیگه میاد اینجا. یک ساعت بعد راه افتادم رفتم سالن اندیشه دیدم خبری نیست؛ بعد از اون هر پنج دقیقه یکبار از بالکن در سالن رو دید می زدم. بعد از یک ساعت و نیم بالاخره تحرکاتی ایجاد شد. به هم اتاقی ام سعید گفتم زود لباس بپوش بریم. خودم که لباس پوشیده بودم و شناسنامه ام هم توی جیبم گذاشته بودم دوربین امیر رو گرفتم و با سعید راه افتادم طرف سالن. در رو که باز کردم یک لحظه ماتم برد. اصلا فکر نمی کردم اینقدر آدم برای رای دادن آمده باشه. ته سالن چند تا میز گذاشته بودن برای نوشتن تعرفه و دانشجوها از کنار میز تا دم در سالن صف بسته بودن. چاره ای نبود؛ من و سعید هم ایستادیم ته صف. برای اینکه حوصلمون سر نره تا برسیم پای میزها چهل پنجاه تایی عکس از خودمون گرفتیم. یکی من از سعید می گرفتم یکی اون از من بعدش دوربین رو می دادیم به یک بنده خدایی تا یک عکس از ما بگیره. بازی تازه وقتی شروع شد که رسیدیم پای میزها. دوربین رو دادم به رضا که توی اتاق کناری بود. تا برسیم به مرحله ی آخر که باید انگشت بزنیم هم کلی عکس گرفتیم. اینقدر حواسم رفته بود به عکس و عکاسی که جای انگشت زدن پای برگه ی رای انگشتم رو گذاشتم روی انگشت مسئول رای گیری. پس از گذراندن مراحل طولانی و مشقت بار به مرحله انداختن رای در صندوق رسیدیم. همین اندازه بگم اینقدر عکس گرفتیم که مامور نیروی انتظامی ما رو با اردنگی از سالن بیرون کرد. اگه فکر می کنید ما کم آوردیم سخت در اشتباهید چون بعد از اینکه اومدیم بیرون(به صورت کاملا محترمانه) دم در به فعالیت عکاسی ادامه دادیم. هادی هم که اومده بود از ما عکس بگیره کلافه شد و گفت: من میرم اتاق ولی دمپایی هاش نبود. گلابی شده بود. اون روز یک اولین به اولین های زندگی ام اضافه شد. اولین روز مدرسه، اولین روز دانشگاه، اولین رای زندگی و... . به امید اولین های دیگر.

نشریه دانشجویی

می خواستیم توی دانشگاه نشریه منتشر کنیم. رفتیم خانه­ فرهنگ پیش مسئول مربوطه. یه فرم داد که برای تایید معدل و تعداد واحدها باید می­بردم آموزش دانشکده. یکی از گزینه ها گذراندن 2 ترم بود. ترم 4 بودم، مسئول آموزش گفت چون واحدها و معدل ترم گذشته هنوز تایید نشده اون ترم جزو ترم های گذرونده شده حساب نمیشه و باید صبر کنم. حالا تا کی؟ خدا میدونه...(بعدها فهمیدم حل مشکل من 5 دقیقه بیشتر زمان نمی­خواسته!!!) رفتم آموزش کل دانشگاه؛ اونها هم گفتند نمی تونیم کاری کنیم آموزش دانشکده باید تایید کنه. احساس می کردم توی برزخم. نه به حسابم رسیدگی می­کردند که برم «بهشت»، نه میتونستم برگردم دنیا. برگشتم خانه فرهنگ و ماجرا را براشون تعریف کردم. فایده ای نداشت. می گفتند اینجا وسط زمینه قبول نداری متر بیار اندازه بگیر. حسابی کفری شده بودم. یک راه دیگه برام مونده بود. این آخرین امیدم بود. صبر کردن. اینقدر صبر کردم که تمام قوره های وجودم به حلوا تبدیل شد.